http://panjdari.blogfa.com ... به نام او fa blogfa.com Sun, 19 May 2013 02:24:00 GMT http://panjdari.blogfa.com/post/156 <p align="justify"> <font color="#009900"><strong>یک پست گُل مَن گُلی!!</strong></font> </p><p align="justify">ارتعاشات  پدیده ی "یک روز شگفت انگیز" پست قبلی و حس بدو بدو کردن روی نقشه٬ خودمم گرفت و آخر هفته رو یه سر رفتیم "خوانسار"...</p><p align="justify">به قدری رویایی بود و قشنگ این شهر که حسابی جا خوردم! غروب پنجشنبه که رسیدیم ورودی شهر٬ ابرها تا نزدیک زمینِ فوق العاده سرسبزش اومده بودند پایین و هوا بارونی و خنک بود و بوی تازگی و گُل و خاک نم خورده کاری کرد که حس کنم ایستادم وسط جنگل های شمال٬ مه و دود و بارون نم نم و آسمون تاریک روشن دم غروب و جاده ی خیس و درخت های سرسبز حسابی حالمو جا آورده بود... یه جورایی این شکلی و خیلی خیلی خیلی غیر قابل توصیف و قشنگتر...</p><p align="justify">  <img style="width: 251px; height: 188px;" border="3" hspace="0" alt="" src="http://upload7.ir/images/61375571756232873831.jpg" height="268">  </p><p align="justify">                                                        <img style="height: 190px;" border="3" hspace="0" alt="" src="http://upload7.ir/images/46914232058384191739.jpg" height="433"></p><p align="justify"> </p><p align="justify">شب رو مهمون یکی از دانشگاه هاش بودیم. دانشگاهی بینهایت باصفا و قشنگ و خوش آب و هوا که پر از درخت بود و آلاچیق چوبی و بوته ی رز و آبشار طلایی های تازه گل داده٬ دور تا دور پارک مطالعه هاش رو آبشار طلایی پوشونده بود و تموم محوطه ی اطراف کلاس ها پر بود از درخت ها و بوته های سرسبز... داشتم میون پیاه رو های پر از گلش قدم میزدم و با خودم فکر میکردم اگه دانشجوهای اینجا با این فضا و روحیه و حال و هوا به عدد٬ انیشتن و نیوتن نشن کوتاهی و نامردی کردن خداییش! ولی یه خرده که راه رفتم و مست این همه گل و بوی خوش و قشنگی شدم٬ خودم خودمو تکذیب کردم به دلایلی ناگفتنی و بس منطق اندود!!! این تصویرها یه اپسیلون ازون زیبایی و طراوته :</p><p align="justify"> </p><p align="justify"><img style="height: 167px;" border="3" hspace="0" alt="" src="http://upload7.ir/images/40496050902747440337.jpeg" height="256">    <img style="height: 165px;" border="3" hspace="0" alt="" src="http://upload7.ir/images/69602838397002765347.jpg" height="883"></p><p align="justify"> </p><p align="justify"> قسمت اصلی سفر "دشت لاله های واژگون" خوانسار بود... و میرم سراغ همون قسمت! البته قابل ذکر هستش که تک تک گل های قرمز اون دشت٬ به همراه یک سبد ارادت و صمیمیت٬ از طرف "پنج دری" تقدیم به  همه ی مهمونای گلش٬ عجب قشنگن و دوست داشتنی و سر به زیر و دیدنی این لاله های واژگون:</p><p> </p><p><img style="height: 198px;" border="3" hspace="0" alt="" src="http://upload7.ir/images/83252285039681875612.jpg" height="398">      <img style="height: 198px;" border="3" hspace="0" alt="" align="baseline" src="http://upload7.ir/images/13474226219258438858.jpg" height="314"> </p><p> </p><p align="justify">اینجام جاییه که کلی راه اومدیم بالا برای دیدن گلها و البته محل هندوانه خوران بچه ها به صورت قاچ های شُتُرین!!! ازین جا دیگه نمیذاشتن بریم جلوتر و برای همین من مجبور شدم از بد ذاتی و هردمبیلی و بی کلّه گیِ سرشاری که تو روحیه م موج میزنه بهره ببرم و با بی ادبی و بی فرهنگیِ هرچه تمام تر به اتفاق یکی دیگه از بچه ها از زیر حصار ممنوعه رد بشم و بزنیم به دامنه ی تپه ای که پر بود از لاله های واژگون! داشتیم عکس میگرفتیم و کیف میکردیم ازین همه قشنگی که یهو سر و کله ی موتور هیوندای ۲۰۰۰ حراست پیدا شد و یه یارویی ازش پرید پایین و هی داد کشید: بیاین پایین!! بالا برای چی رفتین؟ ممنوعه اینجا بیاین پایین!! خانمِ محترم...!! چیزی نمونده بود حلق و گلوش منفک بشه از هم که بچه ها به دادش رسیدن و دعوتش کردند به صرف هندوانه ی قاچ شتری و  تو این فرصت یه دو نفر سوار موتورش شدن و ما هم آروم آروم و عکس گیرون و کیف کنون اومدیم پایین!</p><p> <img style="height: 187px;" border="3" hspace="0" alt="" align="baseline" src="http://upload7.ir/images/77794510629496446445.jpg" height="290">        <img style="height: 193px;" border="3" hspace="0" alt="" src="http://upload7.ir/images/17177352123893382771.jpg" height="1154"></p><p> </p><p>اینم  لحظه ی خداحافظی و پایان گشت و گذار میون این همه زیبایی و عظمت... خداییش یه دونه ازین گل هام بسه تا آدم مات و مبهوت بمونه توی هنر و قدرت و دقت خالقش... این قدر ظریف... این قدر قشنگ... این قدر هماهنگ و خوشرنگ... اونم این همه... این همه تپه پر از گل...؟! العظمه لله. </p><p>                           <img style="height: 188px;" border="3" hspace="0" alt="" align="baseline" src="http://upload7.ir/images/59094505991568028928.jpg" height="290"></p><p align="justify">از سرِ گشت و گذار و حرف و حدیث ها و اتفاقات جزء سفر میگذرم و به همین قسمت گُل مَن گُلیش بسنده میکنم که طولانی تر نشه!! نیمچه مسافرتِ روحیه دهنده ای بود. فشرده و پر ملات! و صد البته جای تموم پنج دری نشین های عزیزمونم خالی خالی... </p><p><font color="#009900"><strong>***</strong></font></p><p>خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify">خودت این روح و جسم و وجود و قلبمون رو مزینّ کن به زیباترین و قشنگ ترین و بهترین گفتار و کردار و رفتار... همین جور که دور و برمون رو مزیّن کزدی به زیباترین و قشنگ ترین و بهترین نعمت ها... یه کاری کن لایق باشیم برای این همه لطف و رحمتی که ما رو قرار دادی میونش... و کاری کن از بابت این همه خوبی و مهربونیت٬ ممنونت باشیم و شاکرت...</p><p align="justify">آمین یا رب العالمین.</p><p align="justify"> </p><p align="justify"><a href="http://linkzan.com/archives/12251/%db%8c%d8%a7-%d9%85%d9%8e%d9%86-%d9%81%d9%90%db%8c-%d8%a7%d9%84%d8%a7%d9%8e%d8%b1%d8%b6%d9%90-%d8%a2%db%8c%d8%a7%d8%aa%d9%8f%d9%87%d9%8f" target="_blank"><font color="#009900">+ لینک زن</font></a> </p> Sun, 19 May 2013 02:24:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/156 http://panjdari.blogfa.com/post/155 <p align="justify"><font color="#009900"><strong>یک روز شگفت انگیز...</strong></font></p><p align="justify">دیروز به طرز شگفت انگیزی غافلگیر شده بودم از جغرافیای مریضهایی که اومده بودند برای معالجه و قاعدتا" هم همشون از دم به همین دلیل منطقی عجله داشتند!!</p><p align="justify">مریض اول که خوابیده میگه: خانوم دکتر ببخشید من سه واحد روکش دارم از "اردستان"م اومدم!! تازه خود اردستانم نه٬ "زواره" ش. که میکنه یه صد و سی چهل کیلومتر تا اینجا! میگم: خب باشه معاینه ها رو که دیدم اول از همه شما رو صدا میکنم زود تموم بشه کارت٬ راهِت دوره.</p><p align="justify">مریض دوم اومده میشینه روی یونیت و میگه: سلام دکتر. شرمنده م من و خواهرم دو تایی از "دهاقان" اومدیم هر کدوممونم یکی یه دونه روکش می خوایم بذاریم٬ میشه ما رو زود صدا کنید نگرانمونن به شب نخوریم؟ میگم چقدر هست دهاقان تا اصفهان؟ میگه یه صد و بیست سی تا!! نگاه میکنم به دندونا شون و میگم: خیلی خب٬ بشینید ایشالا زود صداتون میکنم!</p><p align="justify">مریض سومی اومده تو یه دختر لاغر و نحیف و مظلومی٬ با یه دنیا خجالت سرشو انداخته زیر و با یه لهجه خاصی میگه: ببخشید میشه منو زودی صدا کنید؟ میگم چی شده مگه؟ میگه: آخه از "سمیرم" اومدیم با داداشم. دیگه م منو به این زودیها نمیاره. این دندونمم عصبشو پارسال درآوردن حالا شکسته. گفت تا میرم کارمو انجام بدم برو روکش بده رو دندونت و بیا! نگاه میکنم به دندونه و میگم آخه عزیزم روکش دو جلسه رو کار میبره٬ همین الان آماده نمیشه که. میاره بچسبونیش بعدا"؟ نمی تونی خودت بیای؟ چقدر راهه مگه تا سمیرم؟ کلی سرخ و سفید میشه و  خودشو جمع و جور میکنه و زیر لب میگه نمی دونم فکر کنم یه ۲۰۰ کیلومتر بیشتر باشه. نمیذارن که من تنهایی بیام خودم! و میره با گوشیش زنگ میزنه به داداشه و میاد میگه گفت باشه یه بار دیگه رم میارمت بچسبونیش!! حالا روکش میدین برام؟!! </p><p align="justify">مریض چهارمی از در اومده تو و میگه: قربونت برم خانوم دکتر یه دختر ۲ سال و ۴ ماهه و یه پسر یک سال و شش ماهه گذوشتم تو خونه پیش همسایه مون٬ این دندونم شکسته داره خرده خرده میریزه٬ از "شاهین شهر"م دارم میام. تو رو خدا منو راه بندازین زود برگردم!! آخه باید برگردم بچه ها رو برشون دارم تازه برم خونه مامانم اینا "فلاورجون" امشبو اونجا باشم. قربونت برم کار منو راه بنداز زودی برم...!</p><p align="justify">مریض پنجمی با عجله اومده تو میگه: خانوم دکتر من بلیط دارم برا ساعت هفت. دارم میرم "کاشان" دانشجوام. میرسین این دندون ۴ ام رو قالبشو بگیرین برای روکش٬ یه ماه پیش عصب کشیش کردم. میخوام هفته ی دیگه که برای امتحان ها میام بیام بچسبونمش؟ میشه؟!! </p><p align="justify">همین جور بهت زده دارم نگاه میکنم به پرونده هایی که چیده روی میز و هاج و واج موندم چه خبره باز امروز اینجا و کی مال کجا بود و راه کدوم دورتر بود و  کی رو زودتر صدا کنم که مریض معاینه ی ششمی در رو باز میکنه میاد تو٬ هنوز داره خودشو رو یونیت جا میده که خیلی مطمئن ازش میپرسم؟ خب عزیزم شما از کجا میای؟ چند واحد روکش داری؟؟! که بنده خدا با تعجب زل میزنه بهم و میگه: اِ !! شما از کجا فهمیدین؟! همین جور که دارم میخندم میگه: از "نجف آباد" میام٬ می خوام دو تا دندون عقبیمو روکش کنم!!! چطور مگه؟</p><p align="justify">برمی گردم به "میم" میگم: غلط نکنم امروز یه خط دربستیِ مفتی راه انداختن از ترمینال به کلینیک٬ فقطم روکشی ها رو سوار میکنه!!  به جون خودم! باورت میشه؟!</p><p align="justify"><font color="#009900">***</font></p><p align="justify">با اینکه عمیقا" معتقدم هرچیزی امکان وقوع داره و هیچ چیزِ هیچ چیزی نشد نیست٬ ولی انصافا" امکان وقوع یه همچین پدیده ی بی نظیرِ جغرافیایی - دندانی ای (که تموم مریضای معاینه ای یه دندونپزشک٬ توی یه بعدازظهر٬ این مدلی از آب در بیان)٬ هر دو هزار سال یه بار اونم یک در میلیونیومه که برای کلینیک ما و این حقیر رخ داده!! دیروز احساس میکردم یه نقشه ی بزرگ پهن کردن رو یونیت و من هی دارم از شرقش میدوم غربش و از شمالش میدوم جنوبش و هی روکش میچسبونم روش!! "میم" بنده خدا هم ایستاده بود دم در و هر کی می خواست بره بیرون بهش میگفت: سفرت بی خطر باشه ایشالا...!!!</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">***</font></strong></p><p align="justify"> خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify"> ازین که هر از گاهی با این لطایفت٬ خستگی رو از سلول سلول بدنمون میکشی بیرون و خنده رو میشونی رو لبهامون یه دنیا ازت ممنونم... </p><p align="justify">متشکرم خدای مهربونم!</p> Thu, 16 May 2013 04:13:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/155 http://panjdari.blogfa.com/post/154 <p align="justify"> <strong><font color="#009900">هَپی اِند در هَپی اِند!</font></strong></p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font>  فکرشو بکن... فکرشو بکن اینترنت (ای دی اس ال) داشته باشی اونم از شرکت (ش) اونم با سرعت ۵۱۲! فکرشو بکن فیلتر شکن (س) داشته باشی اونم ورژن ۵۲! فکرشو بکن برنامه اسکایپ نصب کرده باشی اونم آخرین نمونه شو... فکرشو بکن همه چی رو آماده کرده باشی و مرتب برای اینکه طبق قول قبلیت هرشب "داداشه" رو ببینیش و ازش با خبر باشی... فکرشو بکن اونم چقدر چشم به راهه و منتظر... فکرشو بکن قول دادنت که به جهنم الان ۳ هفته و نیم آزگار باشه با تموم این تشکیلات و اهنُّ و تلوپش ازش بی خبرِ بی خبر باشی... فکرشو بکن بابا مامانت ساعتی یه بار هی ازت بپرسن چی شد پس؟ نشد؟؟ تماس نگرفتی؟؟  و توام  از خجالت هی بیشتر کلّه تو فرو کنی توی این دکمه های کیبورد! فکرشو بکن... که چقدر دل آدم تنگ میشه و  هی تلاش میکنه و هیچ کاری ازش برنمیاد... حالا  اصلا"اینا همه هیچی... فکرشو بکن یه (فیس بوک) زپرتی رو با هزار تا قسم و آیه و تلاش بی وقفه باز کرده باشی و ببینی آخ جون داداشه هم چراغش روشنه و هستش و تا سرحد مرگ ذوق زده بشی که بالاخره بعد ۳ هفته دو کلوم حرف میزنی باهاش و سریع  بنویسی: سلااااااااااااااااام... چطوری؟ و اونم جواب بده: سلام و تا تو میای کلمه بعدی رو تایپ کنی  اتصالت زرتی قطع بشه و  چشمای وق زده ت سفید بشه به صفحه و بعدشم زکل انگار نه انگار که تو اصلا وصلی به کلیَّتِ شبکه!! (چقدر الان با تصور اون حال خودم یاد کاراکتر "اُسکار" افتادم!! همون یارو مارمولکه تو کویر!)</p><p align="justify">مُردیم از بس تو خواب دیدیمت داداش... و هر کی ما رو دید گفت دیشب خوابشو دیدم!!! خیر نبینه این "تکنولوژی" که اینقدر آدم رو وصل به خودش میکنه و این جور وابسته و سریشش میشی و اون وقت سرِ بزنگاه که احتیاجش داری با نامردی جا میزنه و هیچی به هیچی...! تازه ۲۷ اردیبهشتم روز جهانی ارتباطات و چه میدونم همین چیزاست!!</p><p align="justify">خب حالا برای اینکه قضیه هپی اِند تموم بشه و به خیر بگذره و در راستای دوری از غم دوری!! میریم سراغ گوشی تلفن و به همون سبک دایناسوریِ قرون وسطایی یه تماس تلگرافی برمیقراریم!</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>**</strong></font>  این یکی دو هفته درگیر یه مریض باحالی بودم مبتلا به وسواس شدید و بدبینی عمیق و گیر سه پیچ لاعلاج که کلُّهمِ جماعت کلینیک الان تشنه اند به خونش از بس که اومد و رفت و هی ایراد وارد کرد و هی حرف بارمون کرد این بنده خدا از اقسام مختلفش...! دست خودش نبود البته! که خب خدا رو شکر بعد از چند هفته حضور مداومش٬ به حول و قوه ی الهی به طرز معجزه آسایی نجات پیدا کردیم و قضیه ختم به هپی اند شد و منم از نوشتن کشدارش جدا" خودداری خواهم کرد...!</p><p align="justify"><font color="#009900">***</font> یه اتفاق قشنگیم افتاد ۲۴ اردیبهشت ۳ سال پیش تو مرکز بهداشت محل طرحم که این یکی رو  نمی تونم (جدا" خودداری) کنم و ایشالا حتما" تو پست بعدی مینویسمش! هپی انده شکر خدا این یکیم!!!</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">***</font></strong></p><p align="justify">خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify">اولا" که این داداشه رو در پناه خودت حفظش کن و عواقب امورشو ختم به خیر و موفقیت بفرما...</p><p align="justify">دوما" که حال و روز این مریض بنده خدا و روکش های دندونش و عاقبت این حقیرم ختم به خیر بفرما...</p><p align="justify">و سوما" اینکه خدا جونم کلا" جریانات و امورات ما رو ختم به خیر و دارای پایانی هپی اند مقرر بفرما...</p><p align="justify">آمین یا رب العالمین.</p> Tue, 14 May 2013 23:44:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/154 http://panjdari.blogfa.com/post/153 <p align="justify"> <strong><font color="#009900">"بانوی پنج دری نشین" !!</font></strong></p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font> وقتی برای همکارم تعریف میکنم که مهمون داشتیم و من از صبح بلند شدم و براشون قلیه ماهی درست کردم و مسمای بادمجون و مرغ بریون و اونم ابرو بالا میندازه و پشت چشم نازک می کنه که: "ای بابا!! مگه دیگه کسی برای مهموناش تو خونه م غذا درست میکنه؟؟؟ رستوران رو گذاشتن واسه چی پس؟؟ بیکارین مگه شما؟!!!"</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font> وقتی احوالپرسی مفصّل همکارِ مذکرم رو با یک کلمه ی "متشکرم" جواب میدم و زودتر از کنارش رد میشم که ازین بیشتر کشش نده و بیخودی نایسته...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی با دیدن خونه های قدیمی تو در تو ٬ دلم غنج میره و آرزوی داشتنشون رو میکنم...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی از آب پاشیدن کفِ حیاط و پهن کردن بساط آش و چای نباتِ عصرانه و دور همیش لذت میبرم...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی با دیدن جانماز ترمه و سفره ی قلمکار و قاب خاتم و چهار قد سفید روحم پرواز میکنه...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی از قل قل سماور و بوی چای دم کشیده و استکان کمر باریک و نعلبکی مرغی کیفور میشم...</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font> وقتی با دیدن دیگ مسی و بشقاب گل سرخ٬ هوس پخت و پز خورشت و جا انداختنش رو میکنم...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی صورت های یک دستِ بدون خط خطی و نقاشیِ آدم ها روحمو متبلور میکنه...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی سلیقه م بیشتر٬ پوشیدگی رو میپسنده و سادگی و یک دستی و وقار و حیا رو...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی دوست دارم به جای مبلهای کت و کلفت پتوی سفید بندازمو مخده یه دست بچینم دور و برم...</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>* </strong></font><font color="#000000">وقتی بازارچه های قدیمی و خونه های دورش رو قشنگ تر از پاساژ و خونه های رو سرهم میبینم...</font></p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی با دیدن حوض فیروزه ای وسط حیاط یه خونه و فواره ی بازش از خود بیخود میشم... </p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی از پیچیدن صدای اذان توی تک تک زاویه های خونه این قدر کیف میکنم... </p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی طاقچه های بلند و طاق و چشمه ای رو به ویترین های عجیب و غریب امروزی ترجیح میدم... </p><p align="justify"><strong><font color="#009900">* </font></strong>وقتی حتی اسم وبلاگمم میذارم "پنج دری"...</p><p align="justify">و وقتی دلم برای تک تک اینها لک می زنه و تنگ می شه و میگیره...</p><p align="justify">با تمام وجود شک میکنم که از "کدامین دوران" به جا موندم...؟!!</p><p align="justify">...</p><p align="justify">و اکنون باورم شده که من٬ به جا مانده از نسل " بانو های پنج دری نشینم" !!!</p><p align="justify">با همان علایق و سلایق و خواسته ها...!</p><p align="justify">آن هم در روزگارِ افتخار٬ به پبشرفت و تجدّد و جنجال آدم ها...!</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">***</font></strong></p><p align="justify">خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify">هر کی هستم و هر جا هستم و توی هر مکان و زمان و دوره و جایگاهی ...</p><p align="justify">کمکم کن " آدم " باشم...</p><p align="justify">" آدم"ی که از اومدنش به این دنیا و بازگشتش پیش تو٬ سربلند باشه و دست پر و سرافراز...</p><p align="justify">آمین یا ربّ العالمین.</p> Thu, 09 May 2013 17:04:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/153 http://panjdari.blogfa.com/post/152 <p align="justify"> <strong><font color="#009900">فکرم برایم می خندد...!</font></strong></p><p align="justify">دراز میکشم روی تخت و دو تا دستم رو میزنم زیر سرم و همین جور که پاهامو تکون تکون میدم از هوای ابری و بارونی نیمه ی اردیبهشت لذت میبرم...</p><p align="justify">دلم می خواد استراحت کنم... هفته ی شلوغی رو گذروندم و بیشتر از هر وقت دیگه با مریض ها سر و کله زدم... جسما" و روحا" خسته ام.</p><p align="justify">دلم می خواد فکرم رو رها کنم تا بره و هر جا دلش خواست سرک بکشه و خوش باشه... اونم مستقیم راهشو میگیره و میره توی کلینیک!!: ...نکنه خانم(ص) با روکشش کنار نیومده باشه... نکنه صورت (ن) بعد از عصب کشی دیروز ورم کرده باشه... نکنه (ع) داروی ضد عفونتش را به موقع نخورده باشه... نکنه خانم (ر) برای ادامه کارش به موقع نیاد... نکنه خانم (د) با مادرش درگیر شده باشه... نکنه کار (ح) و شوهرش به جر و بحث کشیده باشه... نکنه نفهمیده یه چیزی گفته باشم و (غ) ناراحت شده باشه... نکنه دندون بچه  ۶ ساله هه که گفتم باید بکشه حیف بوده باشه... نکنه خانمی که پریروز اومد فکش مشکل پیدا کرده باشه... نکنه... نکنه... نکنه... </p><p align="justify">انگار یه چیزی می خواد آرامش این فکر رو بریزه بهم... سرمو تکون تکون میدم... باید یادش بیاورم که من همه کاره نیستم...!! فکرمو با مهربونی بغل میکنم و دست میکشم روی سرشو چشم هامو میبندم...</p><p align="justify">اول از همه میبرمش کنار دریا و توی ساحل می ایستم تا موج های روون بیاد و زیر پام خیس و خنک بشه... دست و صورت فکرمو توی آب زلال دریا میشورم و میبرمش توی کلبه ی جنگلی دوست داشتنیم و اجازه میدم تا دلش می خواد میون گل و درخت و زیباییش چرخ بزنه... شب که میشه ازونجا میبرمش زیر آسمون کویر و میذارم بره و خودش را میون اون همه ستاره ی پر نور گم کند... توی راه برگشت میبرمش میون باغ و برهای پر از گلِ قمصر و پای بساط گلابگیری شون و رهاش میکنم تا برای خودش نفس بکشه و خستگی در کنه... </p><p align="justify">کم کم انگار فکرم آروم میگیره٬  سبک میشه و اونم دراز می کشه کنارم و از پنجره به آسمون بارونی و دوست داشتنی نیمه ی اردیبهشت نگاه میکند... چشمش که میفته به آسمون میخنده و با لبخندش حس امید عجیبی توی دلم زنده میشه... فکرم پلک هاشو میذاره روی هم و آروم چشم هاشو می بنده... آزاد و رها شده انگار... حس میکنم آرامش از میون فکرم می جوشه و تموم وجودمو پر می کنه...</p><p align="justify">فکرم عجیب آروم گرفته و خوابیده...!</p><p align="justify"><strong><font color="#00cc00">***</font></strong></p><p align="justify">گوشی رو برمیدارم و زنگ میزنم به آقای (ب) و میگم با عرض شرمندگی امروز بعد از ظهر رو نمی تونم بیام کلینیک... گوشی رو میذارم٬ امروز رو می خوام برای خودم و فکرم باشم... پنجره رو تا ته باز میکنم٬ یه نفس عمیق میکشم٬ دو سه تا قطره بارون میخوره توی صورتم و  آروم چشمامو میبندم...</p><p align="justify">فکرم داره توی خواب برام می خنده!!!</p><p align="justify"><font color="#00cc00"><strong>***</strong></font></p><p align="justify">خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify">کمکمون کن یاد بگیریم بهت "توکل" کنیم...</p><p align="justify">کمکمون کن بفهمیم روی آرامش رو نمیبینیم مگر "به امید تو"...</p><p align="justify">و کمک کن کاری کنیم این فکرمون آروم بگیره و چشم از خودش برداره و به تو "امید" ببنده !!!</p><p align="justify">آمین یا رب العالمین.</p> Wed, 08 May 2013 14:47:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/152 http://panjdari.blogfa.com/post/151 <p align="justify"> <strong><font color="#009900"> عصر روز یکشنبه!!</font></strong></p><p align="justify"><font color="#000000">(این پست تا حدودی اختصاصی شده است. از تمامی دوستان پیشاپیش پوزش میطلبم!)</font></p><p align="justify"><strong><font color="#009900">*</font></strong> ساعت ۴:۳۰ دقیقه بعد از ظهر ۱۵ اردیبهشت ماه جلالی:<br>دارم میرم خونه ی جدید <a href="http://www.benamepedar.blogfa.com/http://" target="_blank"><font color="#009900">(به نام پدر)</font></a> برای عرض تبریک و یک دور همی فرهنگیِ دوستانه به صرف آش رشته٬ که نرسیده به خونه میبینم صاحب خونه سرشو از شیشه داده بیرون و نگران داره اطراف رو تماشا میکنه٬ من بیچاره هم کلی ذوق میکنم براش که عجب آدم گُلیه این بشر و حتی این مدلیم  مایه گذوشته و اومده استقبال و اشاره میکنم که برو تو زشته این کارا٬ ولیکن ایشون بی خیال اشارات بنده٬پشت سرم رو بهم نشون میدن و میگن <a href="http://www.salsabill.blogfa.com/" target="_blank"><font color="#009900">(سلسبیل)</font></a>٬ ده بیست متر مونده به خونه تصادف کرده! همین جور که ضایع شدم برمیگردم پشت سرمو نگاه میکنم و میبینم (سلسبیل) کاملا" جدی در حالیکه یه عینک دودی خفن زده به چشماش ایستاده کنار خیابون و کلی آدم حلقه زدند دور و برش و یه ذره اون طرف ترم یه پراید و یه وانتِ پر از گرمک٬ با هم سرشاخند. میرم جلوتر پیش (سلسبیل) و سلام علیک میکنم و احساس میکنم اگه تا چند ثانیه ی دیگه این جماعت کاسب محلی که دور و برمون ایستادن و ظاهرا" از لحظه وقوع تصادف حتی برای اپسیلون ثانیه ای محل حادثه رو ترک نکردن٬ نفهمن من کیه سلسبیلم که الان اومدم اینجا و چیکار دارم باهاش و کی به کیه و چی به چیه٬ دق میکنن و میمیرن از شدت ثِقالت مجهولاتِ ذهنی٬ بس که این چشمها شون در معیّتِ کلّه ی مبارک زوم کرده حدفاصل من و (سلسبیل) و گوششونم کاملا" به حرفای ماست!! </p><p align="justify">میرم سمت ماشینش و اونم برام کامل توضیح میده که سمت راستش یه پراید پارک بوده و اون مجبور شده بگیره دست چپ و همزمان حضرت گرمک داشته با وانت عزیزتر از جانش میپیچیده و بی اینکه یه نمه ترمز بزنه و راه بده٬ اومده توی شکم ماشین (سلسبیل) و بعدشم با کلی اهنّ و تلوپ پیاده شده و کاملا" حق به جانب٬ به (سلسبیل) محترم گفته قبول کن مقصری تا توافق کنیم!!! و ناراحته ازین که طرف خیلی بی نزاکتانه و بی ادبانه باهاش حرف زده و بی تربیتی کرده و منم دارم آرومش میکنم که آخه ازین بنده خدا انتظار فرهنگ و کلمات و رفتار اساتید دانشگاه تهران و محافل فرهنگی رو داشتن٬ بفهمی نفهمی یه ذره بی انصافیه! و بهت بر نخوره و اینا که یهو  همون هفت هشت نفر کاسب محل به اتفاق و کاملا" گروهی و هماهنگ میپرن وسط حرفم که: بله! بله!! این یارو خیلی بی تربیته و اصلا" برا چی توافق کنی شما؟ مقصر نیستی که!!حق با شماست!! ما دیدیم گرمکیه با سرعت پیچید و ترمز نزند. حالا افسر که بیاد حالشو میگیره شمام آروم میشی!! و جلو چشمهای حضرت گرمک اشاره میکنن بهش و میگن این یارو بدبخته٬ معتاده! صبح تا حالام دوزار کاسبی نکرده که! از دقیقه ای که دیدیمش تا الان داره سیگار رو با سیگار روشن میکنه!! و یکیشون با یه لهجه ی غلیظ و اسفناکی داد میزنه: بیبینم عامو! حالا گرمِک کیلوی چند؟ و حضرت گرمکم همین جور که توی دود غلیظ اطرافش غوطه وره و سیگار گوشه لبش٬ دهنشو به زحمت تکون میده و بعد ازین که کلی دود و دم میاد بیرون میگه ۱۰۰۰ !! که یهو باز جماعت٬ هماهنگ با هم نچ نچ میکنن و وای و ووی راه میندازن که عجب بی انصافیم هست لامروّت!! و دیدین گفتیم صبر کنین افسر بیاد!! هیچی نمونده غش کنم از خنده٬ مدل حرفها و کارهای این جماعت داره در حد مرگ منو میخندونه و به لحاظ  یه سری شرایط عمرا" نمیشه خندید!!</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font> ساعت ۴:۴۰ دقیقه بعد از ظهر ۱۵ اردیبهشت ماه جلالی:</p><p align="justify">یه ماشین پلیس آبی رنگ از راه میرسه و حضرت گرمک٬ که تا همین حالا ول شده بود کنار جدول ها و سیگار میکشید٬ عین عقاب خودشو میذاره کنار ماشین پلیس و سلام و عرض ادب تر و تمیزی تحویل میده و در ماشین رو باز میکنه و با عزت و احترام افسره رو میکشه پایین و دستشو میگیره میاره سر صحنه و به طرز اغراق آمیزی توضیح میده که چه شهروند خوب و راننده شریفی هستش و چقدر اصول رو رعایت کرده و چقدر خواسته ایمن برونه ولیکن این (سلسبیل) بوده که اومده و زده تو درش و دست افسر رو میگیره میبره کنار گلگیر و سپر و چراغشو نشونش میده که داغون شده و بعدشم درِ ابوطیاّره شو باز میکنه و تا صدای قیژژژژ قیژژژژش بلند میشه یه حالت افسرده ی فلک زده ای به خودش میگیره و یه ضجه ای میزنه که انگار بنز الگانس ۲۰۱۳ شو زدن داغون کردن و مخدوش شده!! </p><p align="justify">افسرم قربونش برم در اوج اقتدار و جربزه٬ با یه متر و نیم قد و بیست وپنج شیش سال سن٬ مغلوب شلوغی و بازار گرمی حضرت گرمک میشه و حق رو تمام و کمال میده به اون و گرمک هاش!! و میگه برن بیمه نامه هاشونو بردارن بیارن و  فقط هم دو تا راننده برن پیشش و کسی نیاد پادرمیونی! همین طور که مات و مبهوت رفتار حضرت گرمکم و قضاوت بی چون و چرای جناب افسر٬ (سلسبیل) میره و من میمونم و جماعت کاسب که تا همین حالا حق رو میدادن به (سلسبیل) و حالا همون جور یه دست و قشنگ کله هاشونو  به علامت تایید صحبت افسر٬ تکون تکون میدن که خب نه!! ما همون اول گفتیم حق با وانته!!! که یهو یکیشون میاد جلو و همین جور که با تمام وجود حرص میخوره و حرف میزنه میگه: خانوم خانوم شوما رفیقشین؟ میگم: بله! میگه: "پس بدو برو بِشِش بوگو نذارِد کوپونی بیمه شا بِکِنندا!! قبلی این که شوما بیای داشت میگفت شیش سال بیمه دارد!! شیش ساااااااااااال!!! این میتونِد کلی تخفیف بیگیردا!!  خامِ افسره نَشِدا!! برو بش بوگو!! زود باش...  بدو!!" منم از همون جا به سلسبیل اشاره میکنم که بیمه نامه تو نمی خواد بدی بگو دستی میدم خسارت رو٬ که باز دوباره یارو عصبانی و حرصی٬ سرخ و سیاه میشه و میپره تو حرفم که: "اَی بابا میگم برو بش بوگو پس چرا وایساده ی؟ میکِنِد کوپونشا وایسیا!!" میگم: گفتم دیدین که!! میگه: "اینجوری که فایده نداره٬ چی چی گفتی؟؟ نگرفت چی چی گفتی که!! برو بیگیر اِزِش بیمه نامه را تا ندادِس دست افسره! افسره میگیردا رحم نیمیکوند!!! این بیمه ها مَعطِل این اتفاقان که توش بخورَن!!" داره توضیح میده برام که دیروز رفته ماشینشو ۷۰۰ تومن بیمه کرده و بیچاره شده و اینا که اون یکی کاسبه میاد جلو و میگه: خانوم ببخشیندا٬ این رفیقدون شووِرَم دارِد؟؟؟ یه نگاه میندازم به طرف که آخه حالا وسط این عرصات چه سوالیه میپرسه و میمونم چی بگم؟ بگم آره که خب بستم درِ بخت دختر مردم رو!!!! بگم نه که خب آخه...! میگم نه! میگه: آخ آخخخ آخخخخ آخخخخخ آخخخخخخخ!!! حالا باباش کلّه شا میکِنِد! اِگه کوپونم افسره بردارِد که دیگه باباش میکُشِدِش!!! شیش سااااااااااااااااال بیمه دارِد میگفت!!</p><p align="justify">خودمو از دست اینا و حرص و جوش عجیب غریبشون نجات میدم و میرم پیش (سلسبیل) و میگم: اینا منو خفه کردن٬ تو رو خدا این بیمه نامه رو بده من تا دق نکردن اونجا!! تا اینو میگم حضرت گرمک برمیگرده بهش میگه: نگفتم بیا توافق کنیم تو مقصری؟ (سلسبیل)م در کمال اعتماد به نفس بهش برمیگرده که: برو باااااباااا! با من حرف نزن!! و حضرت گرمکم همین جور که برجکش اومده پایین٬ سیگارو میچلونه گوشه لبش و با غیظ میگه: "بیا! حالا یه چیزیم بدهکار سرکار عِلّیه شدیم انگار" که (سلسبیل) رو میکشمش این طرف و میگم با این دهن به دهن نشو و اونم میگه زنگ زدم و داداشم داره میاد و دو تایی می ایستیم کنار...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">*</font></strong> ساعت ۵ بعد از ظهر ۱۵ اردیبهشت ماه جلالی:</p><p align="justify">به دنبال تشخیص کاملا" حرفه ای افسر مربوطه٬ اونم در حالی که هر ننه قمر بی تجربه ای هم اگه وانت رو میدید که وسط خیابونه و کلی فاصله داره تا جدول٬ میگفت قطعا" حق با پراید دوستمون (سلسبیل)ه و وانت حضرت گرمک انحراف داشته٬ و به دنبال نظر سنجی از تعدادی صافکار محترم در رابطه با مبلغ خسارت وارده به ابو قراضه و تحقیقات لازمه٬ دوست نازنین مون مبلغ ۲۵۰ هزار تومن پول بی زبون رو دادن دست حضرت گرمک تا اگه خداوند خواست این ماشین بیچاره رو ببره صافکاری و این زدگیشم مثه زدگی های دیگه ش ول نکنه به امان خدا و پوله رو برداره و بره دنبالِ...!!!  (اِ؟؟حسن ظن داشته باش بچه! چقدر دکتر بگه اینو؟!) </p><p align="justify">جماعت کاسبم کاملا" راضی و خوشحال ازین که باعث شدن کوپن بیمه کنده نشه٬ از خودشون تجلیل میکنن و هی بهم آفرین میگن که به موقع تذکر دادن و افتخار میکنن به این همه درایتشون و هم دیگه رو تشویق میکنن...!</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font> ساعت ۶ بعد از ظهر ۱۵ اردیبهشت ماه جلالی:</p><p align="justify">صدای کرکر خنده ی <a href="http://www.benamepedar.blogfa.com/" target="_blank"><font color="#009900">(به نام پدر)</font></a> و <a href="http://www.salsabill.blogfa.com/" target="_blank"><font color="#009900">(سلسبیل)</font></a> و <a href="http://kaghazebatele.blogfa.com/" target="_blank"><font color="#009900">(کاغذ)</font></a> و <a href="http://www.a-m-e-gh.blogfa.com/" target="_blank"><font color="#009900">(برای انسان)</font></a> و <a href="http://PANJDARI.blogfa.com" target="_blank"><font color="#009900">(پنج دری)</font></a> و البته مهرالسادات عزیزم به دنبال این حادثه٬ خونه ی جدید رو به لرزه انداخته و چیزی نمونده صداها به گوش کاسبان محلی هم برسه که یهو  ناگهان شیشه قدی توی راهرو منفجر میشه و خرده هاش میریزه دور و بر و  از صدای شکستنش ما هم ساکت میشیم و به خودمون میام و یادمون میفته از آنجا که ارتعاشات صادره از طناب های صوتی حنجره در حال خندیدن٬ بسیار بسیار قوی تر ازین حرفا می باشد بد نیست اندکی رعایت کنیم!! </p><p align="justify"><strong><font color="#009900">*</font></strong> ساعت ۷ بعد از ظهر ۱۵ اردیبهشت ماه جلالی:</p><p align="justify">با (برای انسان) از خونه ی (به نام پدر) میایم بیرون و کلی شاد و خوشحال و سرزنده ایم که یهو میبینم همون جماعت کاسب محلی به صورت کاملا" گروهی و دسته جمعی و هماهنگ٬ یه چادر خیلی بزرگ گرفتن زیر یه درخت توت و یکیو فرستادن بالا و دارن توت میتکونن و مشت مشت میخورن و کلی توصیه میکنن که توتی اون بالا جا نمونه یه وقت...!! و من مشعوف از آشنایی با این جماعتِ خجسته و یکرنگ محله شونو ترک میکنم...!</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>***</strong></font></p><p align="justify">خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify">ما جماعت آدمیزاد به یه ثانیه بندیم...</p><p align="justify">خودت کمکمون کن ثانیه هامون پر باشه از برکت و کرامت و رحمتت...</p><p align="justify">خودت کمک کن همیشه توی شعاع لطف و بخشایشت باشیم...</p><p align="justify">و ما رو آنی و کمتر از آنی به حال خودمون وانگذار...</p><p align="justify">آمین یا رب العالمین.</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>***</strong></font></p><p align="justify">"نکته" نوشت:</p><p align="justify"> وَذَا النُّونِ إِذْ ذَهَبَ مُغَاضِبًا فَظَنَّ أَنْ لَنْ نَقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَىٰ فِي الظُّلُمَاتِ أَنْ لَا إِلَٰهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحَانَكَ إِنِّي كُنْتُ مِنَ الظَّالِمِينَ . فاستَجَبنا له و نَجَّیناهُ منَ الغَم وَ کَذلکَ نُنجِی المُومنین<font color="blue" face="Arabic Transparent"><b><font face="Arabic Transparent"> <font color="#009900">...</font></font></b></font></p> Tue, 07 May 2013 06:31:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/151 http://panjdari.blogfa.com/post/149 <p align="justify"> <strong><font color="#009900">این دو جفت دستکش دوست داشتنی...!</font></strong></p><p align="justify">میشینم روی مبلهای پذیرایی و ازین که همه جا منظمه کیف میکنم... نگاه میکنم به دست هامو و یه لحظه حس میکم سر انگشت هام زل زدند توی چشم هامو دارن برام میخندن!!! به دست هام فکر میکنم و دو جفت دستکش دوست داشتنیم... دست کش هایی که توی دنیای به این بزرگی بدجور عاشقشونم! دو جفت دستکش از دو جنس متفاوت٬ با شکل و شمایل متفاوت٬ برای دو تا کار به ظاهر خیلی خیلی متفاوت و در اصل عین عین هم!!</p><p align="justify">جفت اول این دستکش ها خیلی نازکند و سفید... نازک ولی محکم که بی هیچ فاصله ای میچسبن به سر انگشتها و کف دستم و بوی عجیبی میدن... همیشه یه بویی تمیزی مخصوصی دارن با خودشون... هربار که میکشمشون روی دستم احساس میکنم همین الانه که یه معجزه اتفاق بیفته... یه معجزه ی فوق العاده از جنس تمیزی و پاکی و یک دستی... من عاشق این دستکش هامم وقتی که خودشونو جا میدن میون یه دهان پر از پوسیدگی و آلودگی و کثیفی و میچرخن و میتراشن و دور میریزن و  میشورن و وقتی میان بیرون دنبالشون بوی ملایم و مطبوع تمیزی و پاکی هم میاد بیرون و همه چیز منظم و معطر و دوست داشتنی میشه...  من عاشق این دستکش هام که میتونن خیلی زود٬ بی دردی و آرامش و  قشنگی و تمیزی رو مهمون وجود آدمها کنن...</p><p align="justify">و جفت دوم دستکش هام که براق ند و زرد رنگ و گشاد تر و دوست داشتنی تر...</p><p align="justify">دستکش هایی که وقتی دست های خسته و از راه رسیده مو جا میدم میون شون٬ انگار یه دنیا انرژی و تازگی و امید توی تموم بدنم جا میگیره... انگار نه انگار که تا همین حالا این دست ها زیر یه جفت دستکش دیگه٬ یه جای دیگه و مشغول یه کار دیگه بودن... انگار دوباره همه چیز از اولِ اول شروع میشه برای برگشتن به اون دنیایی که باید... من عاشق این دستکش هامم وقتی که راه میفتن گوشه کنار خونه و هرچیزی رو میذارن سر جای خودش٬ به گل های سبز و شاداب توی گلدون ها آب میدن و با مهربونی دست میکشن روی برگ های لطیفشون٬ خورشت جا افتاده توی قابلمه رو هم میزنن و درشو محکم میکنن که خوشرنگ تر بشه و خوش بوتر٬ دستکش هایی که سیب های درشت و پرتقال های شیرین رو میشورن و  با وسواس میچینن توی بشقاب. بلور... دستکش هایی که وقتی توی خونه این طرف و اون طرف میرن٬ دنبالشون برق تمیزی و عطر و عشقو توی تموم خونه پخش میشه... خونه ای که وقتی میشینی روی مبل ها و بهش نگاه میکنی٬ خسته نیست... به هم ریخته و آشفته نیست... در هم و برهم و سیاه نیست... بی حوصله نیست... رد اون دستکش های نازک روی در و دیوارش پیدا نیست... تا بهش نگاه میکنی میتونی از ته دل خوشحال باشی و بخندی که سفیده و گرم و تمیز و مرتب و خوش بو و دوست داشتنی و تر و تازه ... و میتونی لذت ببری که همه چیز نشسته سر جای خودش و همه جا پره از عشق و شادی و خوشی...</p><p align="justify">همیشه با خودم فکر میکردم اگه فاصله بیفته میون دوستی این دو جفت دستکش٬ نامردم... بی انصافم... بی رحمم... بی احساسم و سنگدل... فکر میکردم اگه فاصله بیفته میونشون همه چیز رو  باهم از دست دادم... شکر که کار هر دو جفت دستکش عین هم دیگه ست٬ که باهم رفیقند و آشنا... که اولی حس قشنگ و دلنواز دومی رو ازم نمیگیره... که لطف "اون" همیشه میون زندگی آدم ها جاریه و میدرخشه... و میتونه در کسری از ثانیه شامل حال هر کسی بشه... شکر که هر دو تاشون وقتی میشینن روی دست هام  میتونن شادم کنن و خنده رو بشونن روی لب هامو و باعث بشن روحم آروم بگیره...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">***</font></strong></p><p align="justify">و این نیست مگر به فضل پروردگاری که هر چه را ازو بخواهی٬ بی منت عطا می کند...!</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>***</strong></font></p><p align="justify">خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify">یه جفت دستکش سوم نامرئی ای هم ازت میخوام برای تمیز کردن روح و روان و نفس و وجودم که هرچی آلودگی و زشتی و بدی توش جا گرفته رو از جابکنه و بندازه دور و خوبی رو جایگزینش کنه... خدایا خودت کمکمون کن بتونیم آینه بسازیم ازین روح لطیفی که آفریدی ... شفاف و صیقلی و زلال و دوست داشتنی... و خودت کمکمون کن هرجایی هستیم و هر شرایطی و قرین هر کاری٬ آرامش مهمون همیشگی وجودمون باشه...</p><p align="justify">آمین یا رب العالمین.</p> Sun, 05 May 2013 07:05:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/149 http://panjdari.blogfa.com/post/148 <p align="justify"> <font color="#009900"><strong>من نه منم... نه من منم... !!</strong></font></p><p align="justify"><font color="#009900">*</font> وضعیت شماره یک :</p><p align="justify">امروز صبح راس ساعت ۷.۵ یکی از شعبات بانکِ... !</p><p align="justify">به عنوان اولین مُراجع نشستم جلوی جناب آقای کارپرداز٬ دفترچه حساب رو گذوشتم جلوش٬ کارت ملی هم روشه٬ فیشم پرکردم کامل و خوش خط و قشنگ که یه مقدار پول بگیرم!! حالام یعنی صبح علی الطلوعه ها... اول وقته... ملتم تازه چشماشونو وا کردن اومدن بیرون... قاعدتا" هم پر انرژی و تازه نفسن مثلا"... ولی خب دیگه!! یارو کارپردازه با یه لحن کشدار و بی حالی میگه: پووول میخواییین؟ و یه جوری خمیازه میکشه که زبون کوچیکش ازون ته وول میخوره و یه خودی نشون میده!! بعدشم بی حوصله دکمه استارت لپ تاپ جلوشو فشار میده و میگه: اووووه حالا کله سحری پول میخواین چیکار؟!! منم بدون اینکه جوابشو بدم محو این همه فرزی و چابکیش میشم و فقط نگاهش میکنم! اونم با کلی کش و قوس و فس شروع میکنه به کار. یه نگاه به من میندازه یه نگاه به کارت ملی٬ یه نگاه به فیش یه نگاه به مانیتور! بعدم بی حال گوشی تلفنو برمیداره شماره میگیره... منم دستمو میزنم زیر چونه مو میشینم منتظر! گوشی رو کلی وقت نگه میداره ولی ظاهرا" کسی اون پشت نیست!! یهو میبینم برمیگرده بهم که: خانم برا چی گوشی تونو برنمیدارین دارم زنگ میزنم بهتون؟؟! به قدری جا میخورم که هیچی نمونده شاخ در بیارم٬ میگم: با گوشی من دارید تماس میگیرید؟؟! برا چی؟ دوباره طلبکارانه میگه چرا برش نیمدارین؟ میگم خب دنبالم نیست. شارژ نداشت گذوشتمش خونه! میگه خب حالا من از کجا مطمئن بشم شما خودتونین؟؟! برق سه فاز میپره از کله م سر صبحی! میگم چیو مطمئن شین خب کارت ملی مو دادم که٬ میگه نه اینکه شکل خودتون نیست! میگم خب دفترچه دارم: میگه از کجا معلوم مال شماست؟ میگم امضا رو چک کنید: میگه دیدم یکی از خطهاش یه ذره این ور تره!!! غلط نکنم این بابا هنوز داره خواب میبینه اونم  از مدل پلیسیش!! منم دزد خوابشم حتما" دیگه این جور که داره میگه!! هیچی نمونده قات بزنم و یه چیزی بگم بهش ولی درست نیست آدم این مدلی صبحشو شروع کنه! برای همین خیلی آروم میگم: جناب آقا٬ لطفا" اون گوشی رو بردارید و با شعبه خیابون "مقداد"تون تماس بگیرید و بپرسید کارتی که هفته پیش برای این شماره حساب و این اسم و فامیل درخواست دادم رسیده بیام بگیرم؟!! یه نگاهم به اینا بندازید: این کارت نظام پزشکیمه...! این مهر طبابتمه...! اینم شماره نظاممه! این تلفن محل کارمه و آدرسش خواستید بفرستید تحقیق یا اگه دوست دارید تماس بگیرید همین الان برای اطمینان... و در ضمن اگه من خودم نبودم لااقل حساب رو کامل خالی میکردم نه اینکه یک دهمش رو بنویسم روی فیش!! چیز دیگه ایم برا اثبات کردنم نیازه؟؟ مات نگاه میکنه به مدارک روی میز و یهو سرشو تکون تکون میده و محکم میگه: نه دیگه کافیه. الان مطمئن شدم شما خودتونید!!! میخندم و میگم: خدارو شکر که بیدار شدید!پول منو میدید برم؟!!!!!!!</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font> وضعیت شماره دو:</p><p align="justify">نیم ساعت بعد٬ یکی دیگر از شعبات همین بانکِ...!</p><p align="justify">از در میرم تو ببینم کارت درخواستیم و رمز اینترنیم رو فعال کردن یا نه که خانم کارپرداز با یه لحن شاد و پر از انرژی جوابمو میده که: سلام خانوم!! صبحتون به خیر روزتون مبارک!! کارت و رمز اینترنتیتونم... بله اومده... بیاین تا خلوته توضیح بدم طریقه کار رو براتون...!!!</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">*</font></strong> وضعیت شماره سه:</p><p align="justify">این نه منم نه من منم...!! من نه منم نه این منم...!! نه من منم نه این منم...!! </p><p align="justify"><font color="#00cc00"><strong>***</strong></font></p><p align="justify">خدایا خداوندگارا...</p><p align="justify">کمکم کن هرازگاهی در حد وضعیت شماره یک به خودم و رفتارم و اخلاقمو و بود و نبودم شک کنم و  فکر نکنم همه ی کارام درسته و هیچ اشکالی تو کارم نیست و کمکم کن در حد وضعیت  شماره ی دو خودمو تو شعاع مستقیم رحمت و توجه و لطف بی دریغ ت ببینم!! کمکم کن...!</p><p align="justify">فقط خودت خدا... خودت همیشه و همه جا اعتبارمون باش!</p><p align="justify">آمین یا رب العالمین.</p> Thu, 02 May 2013 00:31:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/148 http://panjdari.blogfa.com/post/147 <p align="justify"> <font color="#009900"><strong>محض گل روی گل...!</strong></font></p><p align="justify">میخوام یه تبریک خاص بنویسم... محض گل روی ۴ نفر!! </p><p align="justify">با اینکه میدونم عمرا" توی حد و اندازه ی تبریک گفتن نیستم٬ با این که میدونم زبونم الکنه و قلمم قاصر ولی با تموم این احوال نمی تونم ننویسم٬ همین طور خشک و خالیم که نمیشه تبریک گفت٬ بالاخره یه گلی... تحفه ای... جعبه ای... باید یه چیزی بگیرم توی دستم و پیشکش کنم و بعد تبریک بگم... چیکار کنم که قابلشون باشه ولی...؟</p><p align="justify">با خودم فکر میکنم حالا که همه خوابند بهترین فرصته٬ جانمازمو برمی دارم و میرم توی حیاط... پهنش میکنم همون جا زیر آسمونِ پر از ستاره ی شب٬ روی زمینی که فوق العاده خنکه٬ و توی هوایی که بوی عطر یاسش  همه جا رو پر کرده...  جانماز رو پهن میکنم زیر شاخه های آبشار طلایی٬ یه جایی میون باغچه گلهای رز و همیشه بهار که احساس کنم بهتر ازون جا برای گفتن تبریک پیدا نمیشه! چادر نمازمو سر میکنم و می ایستم رو به قبله٬ می خوام ۸ رکعت نماز بخونم و دو تا دو تا تقسیمش کنم٬ این تنها چیزیه که به فکرم میرسه و راضیم میکنه... تکبیر نماز اول رو میگم و این دو رکعت رو به نیت یه شاخه گل٬ از ته دلم تقدیم میکنم به شما... </p><p align="justify">به شمایی که هر وقت صورتتونو تصور میکنم دو تا چشم مهربون نگاهم میکنه و یه لب پر از خنده ... به شمایی که دوست دارم صداتون کنم: "پیامبر"... تقدیم به "پیامبر"م٬ از بابت فردا که سالروز به آغوش کشیدن فاطمه ست براتون... سالروز بوییدن مولودی که برترین زنان عالمه٬ سالروز تولد دختری که نسل ۱۲ نور مقدس از وجود اون شکل میگیره... اشک شوق میاد توی چشمام وقتی حس میکنم چقدر خوشحال بودید از تولد چنین فرزندی اون روز... </p><p align="justify">و دو رکعت دوم را نیت میکنم برای شما که در سخت ترین روزهای عمر پیامبرم انیس و مونسش بودید... به شمایی که اولین تپش های قلب دختر پیامبر در میانه ی وجودتون شکل گرفته...</p><p align="justify">و دو رکعت سوم را تقدیم میکنم به شما... که بردن اسمتون٬ یعنی دنیا دنیا غرور و شعف و  عظمت و عشق... بزرگمردی که دستهای پر از خیرش هم میتونه درِ خیبر رو از جا بکنه و  هم میتونه لقمه های کوچیک توی دهان بچه یتیم بذاره... دست های پر برکتی که پیامبر دو دست فاطمه عزیزتر از جانش رو میون اونها جا میده... شمایی که اگر نبودید تا ابد هم شانی برای دختر پیامبر پیدا نمیشد...</p><p align="justify">و دو رکعت آخر را به همراه تار و پود و ذره ذره وجودم تقدیم میکنم به محضر پاک و مقدس شما... شمایی که رؤیت روی ماهتون شده آرزوی سال ها و ماهها و روزها و لحظه های ما... شمایی که تموم مهربونی پیامبر و شجاعت علی و رإفت فاطمه رو میشه یکجا توی وجودتون دید... أيُّها الاِمامُ المُقَدَّمُ المأمول!</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>***</strong></font></p><p align="justify">با اینکه میدونم در برابر این همه عظمت هیچ هیچم٬ ولی بازم دلم نیومد دست خالی باشم... . اگر نه که: </p><p align="justify">خواستند از تو بگویند شبی شاعرها</p><p align="justify">عاقبت با قلم عجز نوشتند: نشد... !!!</p><p align="justify">تبریک ... و دنیا دنیا دنیا گل و ریحان٬ ارزونی قدوم پر برکتتون یا "<strong><font color="#009900">فاطمةَ الزَّهرا</font></strong>"... ! </p><p align="justify"><font color="#009900"><strong> ***</strong></font></p><p align="justify">اللهُمَّ صَلِّ عَلی فاطمةَ و اَبیها و بَعلِها و بَنیها وَ سِرِّالمُستودَعِ فیها بِعدَدِ ما اَحاطَ به عِلمُک...</p><p align="justify">آمین یا ربّ العالمین.</p><p align="justify"><font color="#009900"><strong>*</strong></font> و... میلاد مادر بی مثال تون مبارک باشه حضرت مولا...!</p><p align="justify"> </p> Wed, 01 May 2013 01:05:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/147 http://panjdari.blogfa.com/post/146 <p align="justify"> <strong><font color="#009900">یک سبد عاطفه دارم همه ارزانی تو...</font></strong></p><p align="justify">میدونم که گشتن هیچ فایده ای نداره... مثل هر سال... اون چیزی که من میخوام توی گشتن پیدا نمیشه! باید احساس داشته باشه!! آخه باید بتونه یه ذره ازین حس منو منتقل کنه؟ باورم نمیشه پیدا کردن یه چیزی که بخواد از ته ته ته قلبم خبر بده اینقدر سخت باشه!! </p><p align="justify">بالاخره بعد کلی دردسر دقیقه ۹۰ رسید دستم!! میرم توی آشپزخونه و بطری ها رو دونه دونه درمیارم و میچینم روی میز! انگار دارم بال در میارم!! شیشه اولی رو برمی دارم٬ گلاب ناب و اصیل قمصره٬ که سپردم دوستم با دست خودش از پای دیگ گلاب گیری برام پر کنه و بیاره. درش رو باز میکنم ببینم چطوره که یه لحظه انگار بوی بهشت تموم آشپزخونه رو پر میکنه...! روبان قرمزی که از قبل آماده کردم رو میبندم به گلوی بطری و درشو محکم میکنم... شنیده بودم که گلاب بهترین داروی پوسته... شاداب میکنه٬ روشن میکنه٬ صاف میکنه... برای همین گفتم گلاب بیاره! شیشه رو میگیرم توی دستم و به خودم میگم: کاشکی میشد معجزه کرد! کاشکی میشد یه مشت ازین گلاب رو بپاشی توی صورت مهربونش و دوباره که نگاهش میکنی دیگه خبری ازون همه چین و چروک نباشه... صاف صاف شده باشه... عین اون موقع ها... عین بچگی هات که میخوابیدی توی بغلش و دست میکشیدی روی صورت نرم و صاف و خنکش... صورتی که میدونستی قشنگ ترین و مهربون ترین چهره ی دنیاست... چیکار کردی تو با اون صورت ناز و دوست داشتنی توی این سالها...</p><p align="justify">به خودم میام٬ بغض گلومو گرفته و حالم عوض شده... بطری دوم رو برمیدارم٬ عرق بیدمشک  تازه ست! درِ این یکیم باز میکنم و بوی بهشتیش میپیچه دور و برم. یه نفس خیلی عمیق میکشم و ذره ذره ی این بو رو میفرستم تا بره و جا کنه میون تک تک سلولهای ریه م!! شنیدم که بیدمشک آرامش دهنده ست٬ تسکین دهنده ست٬ استرس رو کم میکنه! درشو  محکم میبندم و یه روبان قرمزم گره میزنم دور گردن این یکی! یادم میفته به تموم اون لحظه هایی که به خاطرم نگران شده... دلش لرزیده... سرش داغ شده... هزار و یه فکر کرده و باز خودش خودشو  آروم کرده... یادم میفته به لحظه هایی که ازم رنجیده... که استرس و ناراحتی تموم سلول های بدنش رو گرفته... . کاشکی میشد قطره به قطره این شیشه رو بفرستم میون سلول هاش تا غصه و استرس و نگرانی تموم این سالها  رو از میون روح و جسم نازنینش جمع کنه و با خودش ببره... چیکار کردم من با اون آدم صبور و مهربون و آروم توی این سالها... </p><p align="justify">بطری سوم عرق نعناست٬ این یکی رو میدونم که خیلی دوست داره! به قول خودش با هزار و یک خاصیت!! که میدونم رسم داره بریزه روی تکه های سیب رنده شده و  توی بعد از ظهر گرم تابستون با یه لیوان پر از یخ بده دستمونو بگه: بخور٬ بخور که عطش نکنی گرمه هوا...! ولی چه میدونه که هر بار به ازای هر لیوانی که گرفته روبروم٬ عطشم به بوییدن اون دست های گرم و مهربونش بیشتر شده که کم نشده...  </p><p align="justify">اشک هامو پاک میکنم و شیشه ها را می خوابونم توی یه سبد حصیری قشنگ و دور تا دورش برگ موی تازه میچینم و گل های محمدی صورتی و خوشبویی که با بطری ها برام فرستادن میریزم روی برگ مو ها... سبد رو  که برانداز میکنم توی دلم قند آب میشه...  انگار از خود بهشت آوردنش روی زمین... با یه دنیا احساس... برای یکی از فرشته های بهشت که روی زمینه و من قدر عظمت و حضورشو نمیدونم که نمیدونم... </p><p align="justify">کاشکی میشد قلبمم در بیارم و جا بدم میون این سبد...!</p><p align="justify">آماده میذارمش روی میز و برگه ای که از قبل آماده کردم  میچسبونم کنارش...</p><p align="justify">برگه ای که با خودکار سبز خوشرنگ روش نوشتم:</p><p align="justify">تقدیم به مادر عزیز و مهربانم...</p><p align="justify">که همواره برایم بوده و هیچگاه برایش نبوده ام...</p><p align="justify"><strong><font color="#009900">***</font></strong></p><p align="justify">خدایا خداوندگارا... </p><p align="justify">کمک کن قدر این فرشته ی آسمونی رو بدونم...</p><p align="justify">کمک کن کمتر دلشو بشکونم...</p><p align="justify">و قسمت کن که سالیان سال زیر سایه خنک و قشنگ و دوست داشتنیش بمونم...</p><p align="justify">آمین یا رب العالمین.</p> Tue, 30 Apr 2013 01:38:00 GMT panjdari http://panjdari.blogfa.com/post/146